De or heeft een voordrachtsrecht bij het benoemen van directies en commissarissen of bij toezichthouders. Dan moet de or een keuze maken over de type leider die men in de onderneming wil hebben. Waar gaat die keuze dan over? En sinds het optreden van Trump en het afscheid van Obama is daar veel over te zeggen Iedereen zal de verschillen in optreden van beide heren gehoord en gezien hebben. Twee totaal verschillende personen.
Trump stelt bovendien dat met het afscheid van Obama en zijn optreden er een andere leiderschapscultuur is ontstaan. Geen eenmalig verschijnsel maar een cultuur van “wij eerst” Je zou ook een andere uitspraak in deze sfeer kunnen aanhalen en dat is :”eigen volk eerst”. Er is hiermee wel een grens overschreden. Was het eerder bij verkiezingen niet ongewoon om de persoon eens flink aan te pakken nu het gewoon om de tegenkandidaat voor oud vuil en onbekwaam uit te maken en van allerlei onwettige zaken te beschuldigen. Zelfs te dreigen met arrestatie en bestraffing.
En dat is vooral een gevolg van het karakter van Trump. Die man is gewend dat hij naar de ogen gekeken worden en geen kritiek krijgt. Hij ziet zichzelf als de enige bekwame leider van het land waar iedereen beducht voor is. Over werkloosheid zei hij: „Ik zal de beste banenpresident zijn die God ooit geschapen heeft.” Over China: „Ik versla China de hele tijd.” Over de VS: „We hebben een grote leider nodig. Iemand die dit land weer groots kan maken. (..) Alleen een echt succesvol iemand kan dat.”
Trump praat niet over het president zijn of over Amerika maar praat over zichzelf. Hij is de absolute verlosser van Amerika en gaat het weer groot maken. Daar heeft hij niemand anders dan zichzelf voor nodig. We gaan het meemaken hoe de succesvolste man van Amerika zijn presidentschap gaat invullen. Maar er is een grens gepasseerd. En ook bij de verkiezingen in Nederland en Europa zal het van invloed zijn. De stijl is anders het gaat nu vooral om de personen en niet om de plannen.
We komen in de echte macho wereld terecht Het gaat om de sterkste, meest succesvolle en de hardste leiders. Wie durft er meer te zeggen en grotere beeldspraak te gebruiken. Of de uitspraken het gebaseerd zijn op feiten doet er al helemaal niet toe. En is die weg ingeslagen dan is er geen terug. Wil je kandidaat zijn dan moet je de ander overbluffen anders tel je niet meer mee. Maar het is allemaal bluf.
Obama heeft in zijn afscheidsspeech het verschil nog eens laten horen. Hij spreekt over zijn rol als president en die van de first lady. Hoe ze het beste voor de mensen in Amerika hebben gezocht. Hij laat zien zijn peroonlijke betrokkenheid bij de gewelddadigheden in Amerika en bij de slachtoffers daarvan. Hij wilde een president voor de mensen zijn en niet zelf in de schijnwerpers staan.
Die omslag in cultuur zullen we ook in de ondernemingen gaan zien bij de benoeming van de leiders en toezichthouders. Dan maakt het veel uit waar de or voor kiest in zijn voordracht. En in sommige ondernemingen met name multinationals is die cultuur er al. Dan worden van bovenaf ook andere managers vervangen want de leiding moet wel met één mond spreken. Een or is dan de tegenspreker en zal weinig waardering krijgen. Maar de or zal die rol moeten volhouden omdat dat juist de kwaliteit van de besluiten verhoogt.