‘Fouten maken mag’ is een filosofie die veel mensen in organisaties wel snappen, maar die in de praktijk opvallend vaak ontbreekt. Veel leiders, jij misschien ook, weten best dat je leert van fouten. Maar hun gedrag vertelt een ander verhaal: het is hier een prachtig ‘Vlekvrij-Wonderland’. Strak georganiseerd, foutloos en alles onder controle. Maar onder dat glimmende oppervlak groeien perfectiestress, stilstand en torenhoge verwachtingen. Mensen falen, zwijgen en vegen fouten onder het tapijt. En innovatie? Die stokt. Niet omdat mensen niet willen, maar omdat ze geen ruimte voor fouten voelen.

>>> Bekijk hier het hele artikel op de website van instituutvoorfaalkunde.nl.

Waarom is dit relevant voor mijn OR?

Van fouten kan men leren. Die fouten moeten dan wel gemaakt mogen worden. Dit is een belangrijke voorwaarde. Falen en daar van leren leidt tot groei. En dat is gunstig voor de hele organisatie. Maar wordt dat ook zo uitgedragen door de hoogste leidinggevende, de bestuurder? Als blijkt dat dit principe alleen een papieren werkelijkheid betreft en werknemers in de praktijk juist worden afgerekend op hun fouten gaan werknemers er alles aan doen om hun fouten te maskeren. En dat leidt tot stilstand en komt de organisatie (en werksfeer) niet ten goede.

Ondernemingsraden hebben adviesrecht bij de benoeming van een nieuwe bestuurder. Zie hiervoor artikel 30 lid 1 WOR. Dat betekent dat de raad een sterke positie heeft om mede te kunnen bepalen welke competenties belangrijk zijn voor deze nieuwe bestuurder. Neem in het sollicitatiegesprek geen genoegen als de kandidaat beaamt dat een cultuur waarin fouten gemaakt kunnen worden belangrijk is. Vraag door en onderzoek op welke manieren de kandidaat invulling gaat geven aan dit onderwerp. Ga na of deze kandidaat voldoende vertrouwen heeft in zichzelf om te kunnen toegeven dat ook hij of zij fouten maakt. Want fouten maken is nu eenmaal menselijk. En een menselijke bestuurder lijkt me een ambitie waarvoor de ondernemingsraad voor zou moeten gaan.