zaterdag 12 juni 2021

Doen is de beste manier van denken

De wereld in je handen hebbenVia de media worden we overspoeld door deskundigen. En in deze tijd met name door corona deskundigen. Waar we veel over lezen of zien zijn deskundigen, aangesteld door de overheid, die uitgebreid het overheidsstandpunt onderbouwen met hun adviezen. Maar waar we weinig tot niets van terugzien in de media is onze reactie op deze adviezen. Of met andere woorden: op welke manier en in hoeverre wij deze adviezen naleven. 

Wat hebben we toch aan al deze informatie in de media als we vervolgens allemaal ons eigen plan trekken en het naleven van deze adviezen in ons eigen voordeel uitleggen? Wij zijn inmiddels een land geworden waarin de houding is dat als de overheid beleid en plannen maakt, dat alles dan goed gaat komen. Dat wij zelf dingen anders moeten gaan doen, dat we een eigen verantwoordelijkheid hebben, verdwijnt steeds meer naar de achtergrond doordat wij via de media alleen maar horen en lezen over de beleidsmakers in Den Haag.  

Een onderwerp dat minder aandacht krijgt op dit moment, maar minstens zo bedreigend is als corona, is het milieu. We drinken nog dagelijks water uit de kraan, maar het wordt steeds lastiger om medicijnresten uit het drinkwater te filteren. De broeikasgassen zijn niet zichtbaar en daarom voelen wij niet de urgentie ons gedrag aan te passen en bijvoorbeeld minder te reizen. Maar dit gedrag is wel de oorzaak van de temperatuurstijging op onze aarde.

Zowel bij corona als het milieu komt het aan op het ons houden aan de voorschriften en meer verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen gedrag. En dat doen we niet voldoende. De corona crisis raakt ons allemaal, maar het klimaatprobleem ook. In mijn ogen is dat laatste nog ernstiger, maar je hoort er maar weinig van. De oorzaak ligt voor beide bij ons gedrag. De media meldt ons vrijwel niets over de relatie tussen bijvoorbeeld corona, het klimaat en ons gedrag. Wij ontvangen eenzijdige en beperkte informatie over het beleid, de bijbehorende plannen, discussies via de oppositie en daar blijft het bij. De rol die wij hierin te vervullen hebben, heeft nauwelijks de aandacht. 

Want net als bij een (gedeeltelijke) lock-down, is het óns gedrag dat de oorzaak is. We rijden te veel, we vliegen te veel, we consumeren te veel. We eten te veel vlees en vis en we gebruiken te veel medicijnen en te veel plastic. Kortom, ons eigen gedrag is de aanleiding voor hetgeen ons nu ‘overkomt’ en we zijn onvoldoende in staat het anders te doen. En toch is dat het enige wat ons te doen staat. 

We zijn in ons land groot geworden met het polderen, bespreken, adviseren en bediscussiëren maar doen….Ho maar! Er zijn een aantal leden van de Tweede Kamer die dit doorzien, hier onderzoek naar doen en hiermee aantonen dat alle plannenmakerij leidt tot…..niets. Met name Renske Leijten en Pieter Omtzigt zijn hier een schoolvoorbeeld van. 

Als vertegenwoordiging van medewerkers binnen een organisatie kan je van dit soort voorbeelden leren. Duik niet alleen in de informatie en de plannen die je worden aangereikt, maar zoek verder, steek je voelhorens uit in de praktijk en vind eigen informatiebronnen. Hierdoor lukt het je een eigen conclusie te trekken en een eigen standpunt in te nemen. Met als doel om alle plannenmakerij te laten leiden tot meer dan alleen niets. En dat het helpt de bestuurder uiteindelijk ook.