Elk jaar is de vakantie een terugkerend verschijnsel voor veel mensen en ook voor mijn vrouw en mij. We gaan dan met de caravan naar Frankrijk en soms naar een ander land maar Frankrijk is favoriet. Dat is niet omdat we taal zo goed spreken maar vanwege het landschap en de ruimte.
Dat vlakke land van Nederland is ons soms wel genoeg en dat heeft Frankrijk veel minder. De eindeloze glooiende graan- en korenvelden in het Noorden zijn prachtig om door te rijden en we komen dan ook meestal en ook dit jaar niet verder dan midden-Frankrijk en de kust.
We gingen de voorgaande jaren altijd via de ACSI campings vanwege het seizoenskorting. Maar daarbij misten we wel de oudere minder drukke campings zoals bijvoorbeeld de gemeentelijke campings. Dus besloten we dit jaar niet van de ACSI-korting gebruik te maken en via een gids met mooiste campings van Frankrijk te trekken. En wat bleek, we hadden geheel andere type campings met een ander publiek en minder druk. De tarieven maakten vrijwel geen verschil met de vorige jaren.
De conclusie was dan ook dat we gewoon door de korting bij de neus genomen waren. Het bepaald de invulling van je vakantie maar je geeft wel de mogelijkheid weg om zelf te bepalen wat je leuk vindt. Je kiest voor het geld en niet voor de inhoud. En dat is wat er in onze gehele samenleving gebeurt. Niet de inhoud staat centraal maar het geld.
Ook bij de overheid zie je geen andere discussies meer dan over geld, het gaat over de bezuinigen en over de schulden van Griekenland en en verder niet. Een visie over welke kant het op moet met de wereld, Europa of ons land ontbreekt. Hoewel er wel bezuinigd moet worden, zou eigenlijk eerst bepaald zou moeten worden met welk doel. Milieu, verkeersveiligheid, preventie bij gezondheid, Europa, enz. het lijkt niet meer van belang. Het geld en de korte termijn bepalen de keuze.
Het ontbreken van een visie en een beleid is kenmerkend voor deze tijd. Het ontbreekt ons aan grote verhalen. De grote wereldveroverende politieke doctrines zijn verdwenen, ingehaald door de werkelijkheid. Er is geen alles oplossende methode of politiek, en voor elk probleem is er geen passende oplossing. Velen hebben zelf nu ook begrepen of ervaren dat het lastig is om stappen vooruit te zetten want we weten niet goed meer wat voor en achteruit is. Vanuit dit inzicht krijgt ontevredenheid een kans. We weten het eigenlijk niet goed meer. We voelen ons ontevreden en denken dan dat we steeds maar bedreigd worden door pedofielen, door Marokkaanse rotjochies of door de Islam, en dat het rechtssysteem niet deugd, en er te lage straffen door de rechters worden gegeven en noem maar op. Gewoon ontevreden, door een gebrek aan toekomstvisie. Daar zijn bezuinigingen geen goed antwoord op want dat zal de ontevredenheid alleen maar doen toenemen. Veel or-en hebben dit ook ervaren: de twee stappn vooruit en een stap achteruit; dat is vaak het or-resultaat.
Dat proces komt ook in ondernemingen voor. Een voorzitter van een Raad van Bestuur die plotsklaps en winstwaarschuwing geeft en een grote reorganisatie aankondigt, want de rentabiliteit loopt terug. Zonder daarbij aan te geven wat hij van de toekomst van de onderneming verwacht en wat de doelen zijn die bereikt moet worden. Hij denkt de tijd is rijp voor harde maatregelen. Maar geeft geen visie op de doelen als duurzaamheid en personeelsontwikkeling. Dan moeten bij de or de alarmbellen afgaan. Geen visie, geen sociaal plan, geen beleid, dan ook geen medewerking met een advies. Of het advies zou moeten zijn: ‘maak eerst en beleidsplan voor de onderneming, met heldere haalbare doelen en kom dan met een daarbij passend reorganisatieplan.’
Want alleen voor het geld werken is de gemakkelijkste oplossing, maar je mist wel je eigen doelstellingen en dat geeft ontevredenheid.
Cor P. Berkel
Redacteur OR-Online