zaterdag 12 juni 2021

De burn-out cultuur

vrouw liggend buikVoor leden van de ondernemingsraad is veiligheid op het werk een bekend begrip. Ook heeft de OR bevoegdheden die te maken hebben met deze vorm van veiligheid. De WOR spreekt in dit geval van een regeling op het gebied van de arbeidsomstandigheden, het ziekteverzuim of het re-integratiebeleid. Voor elke wijziging van een maatregel op dit gebied heeft de ondernemer instemming van de OR nodig. En de basis voor de werkgever staat beschreven in de Arbowet.

De controle op deze regelingen wordt uitgevoerd door de Inspectie SZW (de vroegere Arbeidsinspectie). In een artikel in de krant las ik dat werkdruk een toenemend probleem is bij mkb-bedrijven, met name in de zorg en in het onderwijs. In de laatste tien jaar steeg het ziekteverzuim hierdoor van 11% naar 16%. Maar werkdruk schijnt moeilijk te controleren. Volgens de Arbowet zijn de bedrijven verplicht uit te zoeken welke risico’s er op de werkvloer zijn. En een burn-out is zo’n risico.

De oplossing kan gezocht worden in de manier van werken, de bedrijfscultuur. Is er sprake van een open cultuur waarin een onderwerp als werkstress besproken kan worden of houden werknemers hun mond omdat ze bang zijn dat hun leidinggevende denkt dat ze het werk niet aankunnen? Hoeveel ruimte hebben werknemers om hun eigen werk te regelen, hoe groot is hun autonomie? Is er sprake van een ‘angstcultuur’ of is er ruimte voor complimenten en waarvoor ontvangt men deze complimenten? Samenwerking van de Inspectie SZW en de afdeling HRM moet toch handvatten kunnen opleveren voor de directie.

De overheid wil het alsmaar stijgend ziekteverzuim voor dit soort werkproblemen aanpakken dus vroeg of laat komt er een dwingende maatregel. Ik heb er alleen een hard hoofd in of dit de juiste weg naar de oplossing is. Een dwingende maatregel leidt in veel gevallen niet tot een andere bedrijfscultuur. Waar ik op hoop is dat de OR dit onderwerp actief oppakt en omarmt, hun bestuurder weet te overtuigen van het cultuuraspect van dit werkprobleem en dat het leidt tot een grotere mate van zeggenschap van medewerkers over hun eigen werk en een meer inspirerende stijl van leidinggeven door het management.